Terapia rehabilitacji przedsionkowej (VRT)

Wskazania do terapii

Istnieje wiele uzasadnionych wskazań do rehabilitacji przedsionkowej:

  • Szczególne interwencje dla BPPV (Benign Paroxysmal Positional Vertigo). Są to bardzo silne wskazania dla PT.
    • Manewr Epleya i manewr Semonta (patrz strona BPPV)
    • Ćwiczenia Brandta-Daroffa (patrz strona BPPV w celu uzyskania szczegółów)
    • Ćwiczenia Log Rolla (dla BPPV kanału bocznego)
  • Ogólne interwencje dla utraty przedsionkowej
    • Utrata jednostronna, takich jak w przypadku zapalenia nerwu przedsionkowego lub nerwiaka akustycznego (Strupp i wsp. 1998; Herdman i wsp. 2003; Krebs i wsp. 2003; Badke i wsp. 2004; Cohen i wsp. 2004; Topuz i wsp. 2004; Hall i wsp. 2004; Enticott i wsp. 2005). Postępuj zgodnie z tym linkiem dla naszego sugerowanego protokołu leczenia.
    • Bustronna utrata, taka jak w przypadku toksyczności gentamycyny i związanych z nią warunków. Podążaj za tym linkiem dla naszego sugerowanego protokołu leczenia.
  • Osoby z wahaniami problemów przedsionkowych, niekoniecznie z zawrotami głowy w czasie terapii. Głównym celem jest przygotowanie osoby na spodziewane zawroty głowy, a nie dokonanie trwałej zmiany w jej obecnej sytuacji przedsionkowej.
    • Zespół Meniere’a – patrz również strona poświęcona PT dla Meniere’a.
    • Przetoka perilimfatyczna
  • Choroba lokomocyjna — leczenie habituacyjne jest skuteczne w około 75%.
    • Mal de debarquement (MDD)
  • Leczenie empiryczne w sytuacjach, w których diagnoza jest niejasna.
    • Posttraumatic vertigo
    • Multifactorial disequilibrium of the elderly
  • Psychogenic vertigo for desensitization
    • Brandt-.Ćwiczenia Daroffa dla fobicznych zawrotów głowy
    • Inne sytuacje, w których występuje irracjonalny strach przed sytuacjami, w których równowaga jest zagrożona
  • Interwencje dla centralnych zawrotów głowy.

Do osób, które prawdopodobnie nie odniosą korzyści z terapii przedsionkowej, należą głównie osoby bez problemu przedsionkowego, na przykład:

  • niskie ciśnienie krwi
  • reakcje na leki (inne niż ototoksyczność)
  • zawroty głowy związane z migreną (choć mimo to zgłaszano, że jest ona pomocna, np. Whitney i wsp., 2000)
  • Przemijający atak niedokrwienny — TIA

Istnieją pewne stany, w których nie jest jasne, czy rehabilitacja jest pomocna, ale wydaje się prawdopodobne, że w chwili pisania tego tekstu nie jest ona pomocna, a jeśli jest korzystna, to może mieć niewielki wpływ.

  • Zwyrodnienia móżdżku
  • Zespoły zwojów podstawy, takie jak PSP (Istnieją niejednoznaczne dowody, że rehabilitacja pomaga w parkinsonizmie, np. Keus i in., 2007).

Opisy rodzajów terapii mających zastosowanie do każdej diagnozy można znaleźć na stronach związanych z samym schorzeniem.

Dlaczego rehabilitacja przedsionkowa może być przydatna?

W tym miejscu rozważymy „ogólny” rodzaj rehabilitacji przedsionkowej, w której osoby z ataksją lub zawrotami głowy otrzymują serię zadań do wykonania, które wymagają od nich używania oczu, podczas gdy ich głowa się porusza i ewentualnie, gdy ich ciało również się porusza. Istnieje wiele procesów, które mogą być użytecznie wpływ doświadczenia i ruchu (patrz Hain, 2011 więcej szczegółów):

  • Plastyczność — zmiany w centralnych połączeń w celu skompensowania zaburzeń obwodowych. Byłoby miło, gdyby plastyczność mogła poradzić sobie ze wszystkim. Niestety, wydaje się, że istnieją granice tego, ile mózg może skompensować. Chociaż konwencjonalna mądrość utrzymuje, że starsze osoby adaptują się gorzej niż młodsze, ostatnie badanie sugeruje, że nie ma różnicy w korzyściach rehabilitacji przedsionkowej w zależności od wieku (Wriseley i inni, 2002)
  • Formowanie modeli wewnętrznych — proces poznawczy, w którym człowiek uczy się, czego oczekiwać od swoich działań. Wewnętrzne modele są krytyczne dla predykcyjnej kontroli motorycznej, która jest niezbędna, gdy ktoś kontroluje systemy, które mają opóźnienia. Wiele z korzyści płynących z terapii przedsionkowej może zależeć od modeli wewnętrznych. Przykładem tego jest ostatnie badanie przeprowadzone przez Herdman et al (2007) pokazujące odzyskanie lepszego widzenia u osób z obustronną utratą przedsionkową, które przypisano „centralnie zaprogramowanym ruchom oczu”.
  • Uczenie się granic – kolejny proces poznawczy związany z uczeniem się, co jest bezpieczne, a co nie. Ktoś, kto nie zna swoich granic, może być nadmiernie ostrożny i unikać niebezpiecznych sytuacji. Ktoś, kto nie zdaje sobie sprawy, że, na przykład, nie może dowiedzieć się, która droga jest w górę, może utonąć w basenie.
  • Ważenie sensoryczne — proces poznawczy, w którym jeden z kilku nadmiarowych zmysłów jest wybierany i faworyzowany w stosunku do innego. Klasycznie, wybór zachodzi między wzrokiem, przedsionkiem i somatosensorycznymi wejściami, kiedy ktoś próbuje utrzymać równowagę. Osoby z zawodnymi systemami przedsionkowymi, takimi jak w chorobie Meniere’a, czasami wydają się niezdolne do wyłączenia zależności wzrokowej, co powoduje u nich niepokój w pewnych sytuacjach, w których wizja jest nieprawidłowym odzwierciedleniem ruchu ciała (np. w filmach). (Lacour et al, 1997)
  • Habituacja — pomocna w chorobie lokomocyjnej.

Zgłoszono, że terapia przedsionkowa nie powoduje żadnych zmian w ryzyku upadku lub korzystania z urządzeń wspomagających (Brown, Whitney et al. 2001).

Kto (jeśli ktokolwiek) powinien nadzorować ćwiczenia rehabilitacji przedsionkowej ?

Twoje opcje to:

  1. Zrób to sam (zdajemy sobie sprawę, że możesz to planować, jeśli czytasz tę stronę internetową)
    1. Próbuj to rozgryźć sam (możesz wykorzystać ćwiczenia Cawthorne’a Cookseya jako model)
    2. Zajmij się aktywnym sportem odpowiednim do treningu równowagi, takim jak
      1. Koszulka, Tenis, Ping-pong, siatkówka
      2. Tai Chi
      3. Joga
      4. Nintendo-Wii
  2. Zapytaj swojego lekarza, co robić (często nie jest to lepsze niż #1)
  3. Znajdź ogólnego terapeutę zajęciowego lub fizycznego
  4. Znajdź wyspecjalizowanego terapeutę rehabilitacji przedsionkowej.
  5. Idź do gabinetu rehabilitacji równowagi (zauważ, że oszustwo jest powszechne w tej sytuacji)

Najlepszy” sposób chodzenia o to jest ogólnie uważany za znalezienie wyspecjalizowanego terapeuty rehabilitacji przedsionkowej. Są to na ogół fizyczni terapeuci, ale są też audiologowie, terapeuci zajęciowi i fizyczni trenerzy, którzy wykonują ten rodzaj pracy. Stowarzyszenie Zaburzeń Przedsionkowych (VEDA) utrzymuje listę ludzi, którzy twierdzą, że są dobrzy w robieniu tego (coś w rodzaju Yellow-pages dla VRT).

W okolicach Chicago jest kilku fizykoterapeutów, którzy spędzili trochę czasu w naszej praktyce, a ponieważ ich obserwowaliśmy, uważamy, że są dobrymi wyborami. Listę tych fizykoterapeutów można znaleźć tutaj.

Nasza rada to znaleźć najbardziej wyspecjalizowaną osobę dostępną i taką, na którą cię stać lub którą pokryje twoje ubezpieczenie, i zobaczyć ją tak często, jak raz/tydzień, przez około 2 miesiące. Jeśli nie możesz tego zrobić co tydzień, to po prostu idź rzadziej i spodziewaj się, że może to potrwać dłużej, aby uzyskać wyniki.

Całkiem dobrą alternatywą dla wykonywania tych nieco nudnych ćwiczeń, nadzorowanych lub nie, jest podjęcie aktywnego sportu. Sport powinien obejmować dużo ruchu głowy i stymulacji wzrokowej (np. koszykówka, taniec, siatkówka ping-pong). Pewnie nie będziesz w tym zbyt dobry, ale może łatwiej będzie Ci się zmotywować.

Interwencje ogólne:

Jedną z pierwszych „ogólnych” interwencji dla problemów przedsionkowych były ćwiczenia Cawthorne-Cooksey, (kliknij na link po szczegóły). Będziemy nazywać je ćwiczeniami „CC”. Jest to jednostronicowy podręcznik z ćwiczeniami, które przechodzą od prostych ruchów głowy do złożonych czynności, takich jak rzucanie piłką. Główną zaletą ćwiczeń Cawthorne’a-Cooksey’a jest to, że są bardzo tanie i często skuteczne. (patrz obszerna lista referencyjna na końcu). Główną wadą ćwiczeń CC jest to, że nie działają one w przypadku BPPV, który jest najczęstszym rodzajem zawrotów głowy.

Kiedy połączony z dokładną diagnozą i użyciem manewrów BPPV zamiast tych ćwiczeń, jeśli odpowiedni, podejście CC jest może być bardzo skuteczne. My też lubimy pomysł posiadania pacjenta widzącego terapeutę na okazjonalnej podstawie by działać jak „trener”, jak nie wszystkie jednostki są zdolne by poruszyć się chociaż ćwiczenia bez pomocy. Uogólniona terapia fizyczna, jak również komputerowy trening równowagi nie zapobiegają upadkom (Gillespie, Gillespie et al. 2001).

Zajęcia zawodowe mogą być również doskonałe w rehabilitacji przedsionkowej. Ogólnie rzecz biorąc, działania powinny obejmować korzystanie z oczu, podczas gdy głowa i ciało są w ruchu. Oczywiście, wiele zajęć zawodowych tego wymaga – golf, kręgle, tenis, racquetball, ping-pong, itp. Sztuką jest znaleźć takie, które jest zabawne, bezpieczne i w pewnym sensie stymulujące. Przydatnym zajęciem może być spacer dookoła bloku i rozglądanie się na boki. Taniec jest oczywiście doskonałym ćwiczeniem rehabilitacyjnym dla układu przedsionkowego. Zajęcia sztuk walki są również korzystne, tak długo jak unika się urazów fizycznych.

Tai Chi dla równowagi, alternatywne ćwiczenie równowagi.

„Alternatywne” zajęcia równowagi. Joga, Tai Chi, i sztuki walki są aktywnościami, które zostały rozważone w literaturze. Tai Chi i Joga zawierają pewne elementy relaksacji, które mogą być pomocne dla tych, którzy mają niepokój towarzyszący zawrotom głowy lub zaburzeniom równowagi. Zajęcia te są z natury tańsze niż zindywidualizowana terapia, ale ich skuteczność nie została porównana z terapią zindywidualizowaną. Są one prawdopodobnie najbardziej odpowiednie dla tych, którzy „ukończyli” terapię indywidualną.

„Wii-fit” jest nowszą aktywnością zawodową, która wydaje się być bardzo dobra dla VRT.

Indywidualna terapia przedsionkowa

W latach 90-tych rozpoczęto starania, prowadzone przez kilku akademickich fizykoterapeutów, aby opowiedzieć się za ćwiczeniami dostosowanymi do indywidualnych diagnoz lub przynajmniej wzorców funkcjonalnych (np. Horak i inni, 1992). Terapeuci przeprowadzali „ocenę”, czyli badanie fizykalne, które pozwalało im dostosować program leczenia. Na przykład, w przypadku BPPV, w większości przypadków może wydawać się irracjonalne leczenie czymkolwiek innym niż specyficzne interwencje, takie jak manewr Epleya (chociaż ogólne ćwiczenia również wydają się nieco pomocne – Fujino i in., 1994). Było to ważne osiągnięcie, ponieważ przedtem terapeuci często stosowali ten sam protokół (np. Cawthorne-Cooksey) u wszystkich pacjentów z zawrotami głowy. Główną zaletą jest większa skuteczność. Wiarygodne kontrolowane badania pokazujące, że cokolwiek bardziej wymyślnego niż wydzielenie pacjentów z BPPV do specjalnego postępowania jest znacząco lepsze niż, na przykład, ćwiczenia Cawthorne’a-Cookseya (patrz wyżej) są obecnie trudne do zdobycia, chociaż były pewne próby (Smith-Wheelock i inni, 1991). Istnieją również dowody na znaczny pozytywny wpływ rehabilitacji w przewlekłych zaburzeniach neurologicznych (Solari i in., 1999), co sugeruje, że ogólna idea jest warta zachodu.

Wadą zindywidualizowanej terapii jest wyższy koszt w porównaniu z systemem Cawthorne-Cooksey lub innymi systemami „zrób to sam”. Zazwyczaj przepisuje się od czterech do ośmiu sesji terapeutycznych (Gans, 1998), ale czasami zaleca się aż 16 sesji lub ciągłe leczenie. Takie podejście można porównać do ćwiczeń z osobistym trenerem. Trener prawdopodobnie będzie pomocny, ale doświadczenie będzie kosztowało cię trochę więcej niż robienie tego samemu.

Ocena w rehabilitacji przedsionkowej.

Terapeuci rehabilitacji przedsionkowej często polegają również na badaniu fizykalnym, które wykorzystuje „piankę i kopułę” do destabilizacji osób, jak również bardziej konwencjonalne urządzenia, takie jak gogle Frenzla (do diagnozowania BPPV).

From: fitter1.com/matbal.html

„Pianka” jest płytą gąbczastego materiału, który utrudnia utrzymanie równowagi, ponieważ ustępuje, zmniejszając i opóźniając momenty obrotowe związane ze zmianami w środku nacisku. Osoby, które stają się bardziej niestabilne na piance niż dopasowane wiekowo normy, są uważane za bardziej zależne od somatosensacji – czucia z ich kostek – dla stabilności niż inni. Może to również selekcjonować osoby, które są mniej zdolne do przełączania się z jednego trybu balansowania (używając somatosensacji) na inny. Wynik paradygmatu „piankowego” jest trudny do zinterpretowania. Dane wejściowe – perturbacje w postawie – są niekontrolowaną zmienną. Osoba, która ma bardzo małe zmiany postawy – taka jak osoba z wczesnym parkinsonizmem – może w ogóle nie kołysać się na piance. Osoba, która jest niespokojna, może kołysać się bardziej. Wyjście jest również trudne do skalibrowania. Czy dana osoba zrobi krok czy nie, może zależeć od jej stabilności, poziomu niepokoju, itp. Obecnie nie jest jasne, czy użycie paradygmatu „pianki” do oceny wiąże się z lepszymi wynikami. Wydaje się prawdopodobne, że użycie „pianki” może być przydatne dla osób z nienormalnie wysoką zależnością somatosensoryczną (patrz poniżej).

Kopuła” jest urządzeniem przypominającym klosz, które przesłania widzenie bez jego eliminacji (eliminacja widzenia może być oczywiście dokonana przez zamknięcie oczu, ale w tej sytuacji ludzie mogą wyłączyć swoje przetwarzanie wzrokowe). Logika działania kopuły jest taka, że może ona wyselekcjonować osoby, które są zależne od wzroku. Ponownie, dane wejściowe do tego testu są niekontrolowane (kołysanie posturalne), a wynik jest nieco trudny do określenia. Czy użycie „kopuły” do oceny skutkuje lepszymi wynikami, jest obecnie niejasne. Ostatnio dostępne stały się inne urządzenia destabilizujące widzenie (np. DiscoBall). Ponownie, czy ta procedura skutkuje lepszymi wynikami jest obecnie niejasna.

Posturografia z ruchomą platformą dzieli większość tych samych problemów jak „pianka i kopuła”, ale ma lepszą miarę wyniku (kołysanie), jak również lepiej skwantyfikowane dane wejściowe. Kiedy jest dostępna, uważamy, że posturografia jest lepsza niż użycie „pianki i kopuły”.

Badanie pianki/kopuły odzwierciedla próbę oddzielenia osób, które są zależne od wizji lub somatosensorycznego wejścia dla ich stabilności. Kiedy wizja lub somatosensoryczne dane stają się niewiarygodne, uważa się, że normalnie ludzie przełączają się na strategię równowagi napędzaną przedsionkowo. Ci, którzy nie mogą dokonać tego przełączenia, są wizualnie lub somatosensorycznie zależni. Sądzimy, że jest to rozsądne przypuszczenie. Chcielibyśmy jednak zobaczyć badania, które udokumentowałyby, że modyfikacja terapii w oparciu o metodologię „pianki i kopułki” lub posturografię ma wpływ na wynik lub koszt leczenia.

Terapie, które mogą być oferowane w rehabilitacji przedsionkowej

Wyszczególniliśmy różne procedury, które mogą być oferowane jako część rehabilitacji przedsionkowej. Z wyjątkiem leczenia BPPV, ogólnie rzecz biorąc, wyniki tych procedur nie zostały zbadane w dużym stopniu, a powtarzającym się tematem jest to, że potrzeba więcej badań.

Leczenie BPPV

Leczenie BPPV jest szczegółowo omówione w systemie strony BPPV. Naszym zdaniem, BPPV powinno być prawie zawsze leczone rehabilitacją przedsionkową, przy użyciu specyficznych manewrów dla rodzaju zawrotów głowy, których doświadczają pacjenci.

Ćwiczenia równoważące

Przejrzyj powyższy link dla dużo więcej szczegółów. Te ćwiczenia zasadniczo obejmują poruszanie się i balansowanie w tym samym czasie. Jeden ćwiczy swoją równowagę. Typowe działania obejmują stanie pięta w palce, chodzenie z głową poruszającą się tam i z powrotem, łączenie tych działań z zamkniętymi oczami lub na gąbczastych powierzchniach. Aktywności takie jak chodzenie, bieganie, sport, Joga czy Tai Chi oferują podobne korzyści (patrz powyżej sekcja „ogólne” interwencje). Naszym zdaniem, dynamiczne ćwiczenia równoważące są odpowiednie dla prawie wszystkich zaburzeń przedsionkowych.

Ćwiczenia stabilizujące spojrzenie

Ćwiczenia stabilizujące spojrzenie.

Ilustracja „Ćwiczeń stabilizujących spojrzenie” jest pokazana powyżej. Follow this link for much more information about Gaze Stabilization Exercises.

Visual Dependence Exercises

It is not unusual for vestibular therapists to propose „interesting” treatments. Na przykład, terapeuci mogą kazać pacjentom smarować swoje okulary wazeliną. Uzasadnieniem jest zmniejszenie „wizualnej zależności”, która jest niewłaściwym poleganiem na wizualnym wejściu, w sytuacjach, w których lepiej byłoby użyć somatosensorycznego lub przedsionkowego wejścia. W pewnych sytuacjach, wydaje się to być dobrym pomysłem.

Kondycjonowanie fizyczne Ćwiczenia

Nie należy zaniedbywać kondycji fizycznej. Patrz ta strona dla sugestii.

Niezwykłe ćwiczenia:

  • Rekalibracja otolitu
  • Śledzenie wzroku
  • Obciążenie ciężarem osiowym
  • Wirtualna rzeczywistość — w przypadku większości implementacji montowanych na głowie jest to irracjonalny pomysł.
  • Trening zależności somatosensorycznej
  • Ćwiczenia głębokiego oddychania i propriocepcji (Jauregul-Renaud i inni, 2007).
  • Ćwiczenia konwergencji i pryzmaty. Są one często zalecane przez optometrystów.

Podążaj za linkiem powyżej dla kilku bardziej ususual protokołów. Te nie są w powszechnym użyciu przez nikogo innego niż optometrystów. Dowody na ich wykorzystanie jest obecnie w dużej mierze ograniczone do świadectw.

Mierzenie odpowiedzi na leczenie rehabilitacji przedsionkowej

Umieściliśmy tę sekcję na końcu, ponieważ prawdopodobnie nie będzie ona interesująca dla większości. Pomiar odpowiedzi jest trudniejszy niż się wydaje. Istnieje kilka trudności:

  • Tinktura czasu: Większość zaburzeń ma tendencję do polepszania się na własną rękę, więc jednym z możliwych błędów jest przypisanie poprawy do terapii, bez kontrolowania upływu czasu.
  • Co jest ważne? Większość ludzi ogranicza swoją aktywność przez ich ogólne ryzyko. Kiedy czują się bardziej stabilni, więcej się ruszają. Pomiar upadków lub potknięć jest związany z aktywnością razy obiektywne ryzyko. Biorąc pod uwagę, że ludzie chcą zwiększyć swoją aktywność, mogą utrzymywać liczbę upadków na stałym poziomie, w miarę jak się poprawiają. Ludzie o słabej ocenie sytuacji będą wykazywać prostsze zachowania.
  • Czym w ogóle jest równowaga? Obecnie nie istnieje żadna metoda pomiaru „równowagi”. Tam są liczne metody mierzenia rzeczy, które są związane z równowagą.
  • Jak oddzielić aspekty psychologiczne (np. strach przed upadkiem) od aspektów obiektywnych (np. ryzyko upadku)?

Prawdopodobnie najbardziej miarodajne są obecnie miary subiektywne (np. kwestionariusze). Przykładem tego jest DHI (dizziness handicap inventory) oraz skala pewności siebie w odniesieniu do wykonywanych czynności (ABC). Te miary mogą być użyte do uchwycenia subtelnych aspektów poprawy, takich jak zwiększona niezależność (Cohen i Kimball, 2003). Inne przykłady miar są wymienione tutaj. Inne miary „równowagi” obejmują posturografię, test krzesła obrotowego, test aktywnej rotacji głowy (VAT), test ENG oraz skale zorientowane na mobilność, takie jak test „wstań i idź” oraz skala równowagi Berga.

Test VHIT jest szczególnie przydatny do pomiaru wyników rehabilitacji dobrze zdefiniowanego ubytku przedsionkowego. W naszej praktyce w Chicago, włączamy test VHIT do wstępnej oceny przedsionkowej PT w sytuacjach, gdy występuje jednostronny lub obustronny ubytek przedsionkowy.

  • Badke, M. B., et al. (2004). „Wyniki po rehabilitacji dla dorosłych z zaburzeniami równowagi”. Arch Phys Med Rehabil 85(2): 227-33.
  • Brown KE, Whitney SL, Wrisley DM and Furman JM (2001). „Physical therapy outcomes for persons with bilateral vestibular loss.” Laryngoskop 111(10): 1812-7.
  • Clapton N i inni. Effects of axial weight loading on gait for subjects with cerebellar ataxia: preliminary findings. Neurology Report 27, 1, 2003, 15-21
  • Cowand JL i inni. Efficacy of vestibular rehabilitation. Otolaryngology Head&Neck surgery 118(1)49-54, 1998
  • Cohen HS, Kimball KT Increased independence and decreased vertigo after vestibular rehabilitation. Otolaryngol Head Neck Surg 2003 Jan;128(1):60-70
  • Dix MR, and Hood JD (ed). Vertigo. Wiley and Sons, Chinchester, 1984
  • Enticott, J. C., J. O’Leary S, et al. (2005). „Effects of vestibulo-ocular reflex exercises on vestibular compensation after vestibular schwannoma surgery.” Otol Neurotol26(2): 265-9.
  • Fujino A i inni. Vestibular training for benign paroxysmal positional vertigo. Arch Otolaryngol HNS 1994:120:497-504.
  • Geiger RA, Allen JB, O’Keefe J, Hicks RR. Balance and mobility following stroke: Effect of physical therapy interventions with and without biofeedback/forceplate training. Physical Therapy 81:4, 2001, 995-1005
  • Ganz RE. A question of balance. Hearing Health, May/June 1998, vol 14, #3, 38-42
  • Gillespie LD, Gillespie WJ, Robertson MC, Lamb SE, Cumming RG and Rowe BH (2001). „Interwencje w zakresie zapobiegania upadkom u osób starszych”. Cochrane Database Syst Rev(3): CD000340.
  • Hain, T. C. (2011). „Neurofizjologia rehabilitacji przedsionkowej.” NeuroRehabilitation 29(2): 127-141.
  • Hall CD, Schubert MC, Herdman SJ. Prediction of fall risk reduction as measured by dynamic gait index in individuals with unilateral vestibular hypofunction. Otology and Neurotology, 25: 746-751, 2004
  • Herdman SJ (ed). Vestibular Rehabilitation (Contemporary… . F.A. Davis Co, Philadelphia, 2000
  • Herdman, S. J., et al. (2003). „Recovery of dynamic visual acuity in unilateral vestibular hypofunction.” Arch Otolaryngol Head Neck Surg 129(8): 819-24.
  • Herdman SJ, Hall CD, Schubert MC, Das VE, Tusa RJ. Recovery of dynamic visual acuity in bilateral vestibular hypofunction. Arch Otolaryngol HNS 2007;133:383-389
  • Horak FB et al. Effects of vestibular rehabilitation on dizziness and imbalance. Otol HNS 1992:106-175
  • Jacob RG, Whitney SL, Detweilder A, Shostak G, Furman JM. Vestibular rehabilitation for patients with agoraphobia and vestibular dysfunction: A pilot study. Anxiety Disorders 15(2001) 131-146
  • Jauregul-Renaud K, i inni. JVR 2007:17:63-72
  • Keus S, i inni. Evidence-based analysis of physical therapy in Parkinson’s disease with recommendations for practice and research. Movement Disorders, 23, 4, 2007, 451-460
  • Krebs, D.E., et al., Double-blind, placebo-controlled trial of rehabilitation for bilateral vestibular hypofunction: preliminary report. Otolaryngol Head Neck Surg, 1993. 109(4): s. 735-41.
  • Krebs, D. E., et al. (2003). „Rehabilitacja przedsionkowa: przydatna, ale nie uniwersalnie”. Otolaryngol Head Neck Surg 128(2): 240-50.
  • Lacour M, i inni. strategie sensoryczne w ludzkiej kontroli posturalnej przed i po jednostronnej neurotomii przedsionkowej. Experimental Brain Research (2) 300-10, 1997.
  • McDermott KH, Matheson AJ, Titov N, Darlington CL i Smith PF (1999). „Does habitual, vigorous optokinetic stimulation alter optokinetic nystagmus and sensitivity to circularvection?” J Vestib Res 9(1): 59-61.
  • Smith-Wheelock et al: American J. Otol, May 1991, 218-25
  • Solari i inni. Rehabilitacja fizyczna ma pozytywny wpływ na niepełnosprawność w stwardnieniu rozsianym. Neurology 1999;2:57-62
  • Strupp, M., et al. (1998). „Przedsionkowe ćwiczenia poprawiają centralną westibulospinal kompensację po przedsionkowym zapaleniu nerwu.” Neurology 51(3): 838-44.
  • Tee LH, Chee NWC. Vestibular rehabilitation for the Dizzy Patient. Ann Acad Med Singapore 2005:34:289-94
  • Telian SA, Shepard NT. Update on vestibular rehabilitation therapy. Oto Clin NA, 29:357-71, 1996
  • Topuz, O., et al. (2004). „Efficacy of vestibular rehabilitation on chronic unilateral vestibular dysfunction.” Clin Rehabil 18(1): 76-83.
  • Viire E, Sitarz R. Vestibular rehabilitation using visual displays: preliminary study. Laryngoskop 2002:112(3) 500-3
  • Walker C, Brouwer B, Culhan EG. Use of visual feedback in retraining balance following acute stroke. Physical Therapy, 80, 9, 2000
  • Whitney, S.L., et al., Physical therapy for migraine-related vestibulopathy and vestibular dysfunction with history of migraine. Laryngoskop, 2000. 110(9): p. 1528-34.
  • Whitney SL, Wrisley DM, Marchetti GF, Furman JM. The effect of age on vestibular rehabilitation outcomes. Laryngoscope 2002 Oct;112(10):1785-90

Referencje specyficzne dla ćwiczeń Cawthorne’a Cookseya (protokół domowy)

.