Słyszałem ostatnio wiele o reinkarnacji. Czym dokładnie jest reinkarnacja? Czy jest ona sprzeczna z naukami ewangelii?

Spencer J. Palmer, prezydent Świątyni w Seulu Korei i profesor porównawczych religii świata, Uniwersytet Brighama Younga. Zwolennicy reinkarnacji wierzą, że to życie jest tylko jednym z wielu, które prowadziliśmy w przeszłości lub będziemy prowadzić w przyszłości. Wierzą także, że reinkarnacja jest procesem, w którym życie (lub dusza) wędruje z jednego materialnego ciała do drugiego poprzez powtarzające się narodziny i śmierć – nie tylko duchów ludzkich, ale także duchów zwierząt i czasami roślin.

Ponad 1,5 miliarda ludzi – ponad jedna trzecia światowej populacji – wierzy w reinkarnację. Jest to powszechnie akceptowane przekonanie w Azji, szczególnie wśród hinduistów, buddystów, sikhów i dżinistów.

Wśród wschodnich pism religijnych, żadne nie jest bardziej stanowcze niż Bhagavad Gita w wyrażaniu hinduistycznego przekonania, że duch podlega nieokreślonej serii egzystencji, w różnych formach materialnych, i że musi ostatecznie uciec od tych rund odrodzenia. Gita mówi, że jedna egzystencja następuje po drugiej, tak jak różne etapy – dzieciństwo, młodość, starość – następują po sobie w tym życiu (2:13), i że tak jak człowiek zrzuca stare szaty i zakłada nowe, tak duch zrzuca stare, zużyte ciało i zakłada nowe. (2:22.)1

W hinduskiej tradycji bóstwa również się reinkarnują; pojawiają się, znikają i pojawiają się ponownie. Hindusi wierzą, że bóg Brahma wyszedł z pępka pana Wisznu, i że sam Wisznu był lub będzie wcielony na ziemi w co najmniej dziesięciu postaciach – jako ryba, żółw, dzik, człowiek-lw, karzeł, bramiński wojownik, jako Rama i Kriszna (hinduskie bóstwa), i jako Kalki („Mesjasz” przyszłości). W każdym wcieleniu Wisznu chroni świat przed materialnym lub moralnym zniszczeniem.

Podstawą tej sukcesji reinkarnacji jest „prawo karmy”. Karma jest podobna do tego, co Święci w Dniach Ostatnich znają jako „prawo żniwa” – „Co człowiek sieje, to i żąć będzie.” (Gal. 6:7.) Zgodnie z myślą Wschodu, czyjeś „odrodzenia” są zdeterminowane przez czyny dokonane w poprzednim życiu. Ponieważ dusze w swoich poprzednich egzystencjach zachowywały się inaczej, inaczej też się odradzają. Zgodnie z tą teorią wiara w reinkarnację stwarza niesamowite możliwości: królowa Saby może odrodzić się jako bawół wodny lub roślina motylkowa; brzydki mężczyzna może odrodzić się jako piękna kobieta lub odwrotnie; ten, kto zabije księdza, może trafić do łona psa; a dobry człowiek przyłapany na kradzieży ryzykuje przejście tysiąc razy przez ciała pająków i węży.

Zgodnie z tą teorią uważa się, że reinkarnacja działa również w drugą stronę: dusza, która była kiedyś w zwierzęciu lub roślinie może „przepracować” i „odrodzić się” jako człowiek. W ten sposób ludzie znajdujący się w niekorzystnej sytuacji mogą postrzegać reinkarnację jako szansę na „odrodzenie się” w wyższej lub bardziej szanowanej kaście lub pozycji społecznej. (Wielu zachodnich zwolenników reinkarnacji akceptuje tę doktrynę tylko na poziomie ludzkim. Odrzucają oni koncepcję, że ludzie mogą odrodzić się jako zwierzęta i rośliny i vice versa.)

Ci, którzy wierzą w reinkarnację utrzymują, że wszystkie nierówności narodzin (boskie lub ludzkie, bogate lub biedne, zdrowe lub upośledzone) są określone przez czyjeś osiągnięcia w przeszłych życiach i że czyjś cykl „odrodzeń” jest oparty na jego lub jej nagromadzonej karmie przez eony czasu. To, co ktoś robi w jednym konkretnym „życiu” lub inkarnacji, nie może jednak samo przez się określić jego wiecznego statusu. W rzeczywistości, czyjeś „ponowne narodziny” (przypuszczalnie dlatego, że on lub ona nie zakwalifikowali się do uzyskania uwolnienia od rundy odrodzeń w swoim ostatnim życiu) nie są dobrym znakiem. Hinduskie bóstwo Kryszna mówi w Bhagawad Gicie, że ziemia jest miejscem nieszczęścia i zamknięcia dla wiecznie wędrującego ducha i że ponowne narodziny (lub reinkarnacja) na ziemi nie jest ani błogosławieństwem, ani wskaźnikiem postępu.

Jest tak wiele niewiadomych na temat naszej przedśmiertnej egzystencji, narodzin, śmiertelności, śmierci i życia po śmierci oraz możliwości z tym związanych – szczególnie jeśli chodzi o komunikację pomiędzy żywymi i umarłymi – że nie powinno dziwić Świętych w Dniach Ostatnich, że ludzie na całym świecie są zaintrygowani możliwościami sugerowanymi przez reinkarnację.

I rzeczywiście, istnieją pewne podobieństwa pomiędzy reinkarnacją a doktryną Świętych w Dniach Ostatnich. Wierzymy, że życie nie zaczyna się wraz z naszymi narodzinami w śmiertelności; nie kończy się wraz ze śmiercią, ani też jeden „czas życia” nie jest wystarczający, aby osiągnąć doskonałość. Wiemy, że każdy z nas jest duchowym dzieckiem naszego Ojca Niebieskiego i że żyliśmy w przedśmiertnej „pierwszej posiadłości”, zanim się urodziliśmy. (Zob. Abr. 3:22-26). Kiedy narodziliśmy się w śmiertelności, każdy z nas otrzymał ciało fizyczne. Zwierzęta i rośliny również istniały przed tym życiem; wszystkie rzeczy zostały stworzone duchowo, zanim były „naturalnie na obliczu ziemi.” (Mojżeszowa 3:5-7.)

Podobnie, zarówno Pismo Święte, jak i prorocy wielokrotnie potwierdzali, że nasza sprawiedliwość w doczesności określi nasze okoliczności w życiu przyszłym. To jak żyjemy w doczesności, tu i teraz, ma kluczowe znaczenie dla naszego wiecznego szczęścia.

Ale pomimo pewnych podobieństw do doktryny LDS, reinkarnacja jest sprzeczna z prawdą objawioną. Prorok Józef Smith nauczał, że reinkarnacja jest fałszywą doktryną.2 Być może jest ona zepsuciem lub podróbką planu zbawienia. W każdym razie doktryna reinkarnacji nie zgadza się z naukami Świętych w Dniach Ostatnich o celu życia i, co ważniejsze, o wyjątkowej i zasadniczej misji Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela świata. Dla Świętych w Dniach Ostatnich problemy z ideą reinkarnacji są następujące:

  1. Jest tylko jedna śmierć fizyczna, nie ma ich wiele. Apostoł Paweł napisał, że „człowiekowi jest pisane raz umrzeć.” (Heb. 9:27.)

  2. W zmartwychwstaniu duchy zamieszkują ciała, które miały w doczesności, a nie inne formy cielesne. Śmierć oddziela ducha od ciała; zmartwychwstanie ponownie łączy tego samego ducha z podstawowymi elementami tego samego ciała fizycznego, aby już nigdy nie były rozdzielone. W Księdze Mormona czytamy wyjaśnienie proroka Amuleka, że po zmartwychwstaniu mężczyźni i kobiety „nie mogą już więcej umierać; ich duchy łączą się z ich ciałami i nigdy nie będą rozdzielone; w ten sposób wszyscy stają się duchowi i nieśmiertelni, tak że nie mogą już oglądać zepsucia” (Alma 11:45). (Alma 11:45). Zaprzecza to przekonaniu, że ciało jest przypadkowym schronieniem dla ducha lub przybytkiem, który ciągle się zmienia lub kończy. Duch i ciało są ze sobą nierozerwalnie związane; takie jest znaczenie zmartwychwstania. „Zmartwychwstanie z martwych jest odkupieniem duszy”. (D&C 88:16; zob. też D&C 88:15-18.)

    W zmartwychwstaniu odzyskamy nasze ciała, które są stworzone na obraz Boży. (Zob. Rdz 1:26-27.)

  3. Reinkarnacja implikuje, że ciało nie ma większego znaczenia. Ci, którzy wierzą w reinkarnację, wierzą, że ciała mogą być przyjmowane i odrzucane wielokrotnie i że duchy mogą być reinkarnowane jako owady, zwierzęta i różne ludzkie lub nawet hybrydowe ludzko-zwierzęce formy. Ci, którzy opowiadają się za teoriami reinkarnacji, nie rozumieją wartości naszych ciał – że zostały stworzone na obraz Boga i są nam dane jako śmiertelne dziedzictwo w przygotowaniu do stania się Bogiem, który sam jest istotą z w pełni uświęconym, udoskonalonym i namacalnym ciałem.

    Dla Świętych w Dniach Ostatnich ciało fizyczne jest święte. Jednym z głównych powodów, dla których weszliśmy w życie doczesne, było zdobycie ciała fizycznego. Jest ono nie tylko wielkim błogosławieństwem teraz, ale również warunkiem wstępnym do wywyższenia i życia wiecznego w zaświatach.

  4. Teraz jest czas, aby przygotować się na spotkanie z Bogiem – nie później, w jakiejś nieokreślonej przyszłości. Pan wyraźnie powiedział, że doczesność jest czasem, w którym mamy być wypróbowani i sprawdzeni – „aby się przekonać, czy uczynimy wszystko, cokolwiek Pan Bóg nam rozkaże” (Abr. 3:25). (Abr. 3:25.)

Pismo Święte mówi nam, że „ci, którzy zachowają swoją pierwszą posiadłość, będą mieli dodaną; a ci, którzy nie zachowają swojej pierwszej posiadłości, nie będą mieli chwały w tym samym królestwie z tymi, którzy zachowają swoją pierwszą posiadłość; a ci, którzy zachowają swoją drugą posiadłość, będą mieli dodaną chwałę na swoich głowach na wieki wieków.” (Abr. 3:26.)

W ostatecznym rozrachunku to Zadośćuczynienie i miłosierdzie Pana zadecydują o naszych przyszłych perspektywach – pomimo wszystkiego, co uczyniliśmy, aby służyć Panu i zachowywać Jego przykazania. Jednak reinkarnacja promuje fałszywe przekonanie, że istoty ludzkie otrzymują wiele „przyszłych żyć”, w których mogą wypracować swoje zbawienie. Reinkarnacja sugeruje, że nie mamy pilnej potrzeby, aby żałować za nasze grzechy i przestrzegać przykazań. Reinkarnacja jest sprzeczna z napomnieniem Amulek, że „to życie jest czasem dla ludzi, aby przygotowali się na spotkanie z Bogiem.” (Alma 34:32.)

5. Reinkarnacja zaprzecza całemu celowi zadośćuczynienia Jezusa Chrystusa. Ci, którzy wierzą, że duchy i bogowie mogą wielokrotnie zamieszkiwać różne formy fizyczne, nie biorą pod uwagę misji Chrystusa i celu Zadośćuczynienia. Dla osoby, która wierzy w reinkarnację, Chrystus byłby tylko jedną z manifestacji tymczasowo wcielonego Zbawiciela – jedną z wielu możliwych inkarnacji.

Przyjęcie tego założenia byłoby odrzuceniem najbardziej fundamentalnej nauki ewangelii – że był jeden, niepowtarzalny akt odkupienia dokonany przez Pana Jezusa Chrystusa. Zaprzeczając ostatecznemu znaczeniu Zadośćuczynienia oraz miłosierdzia i miłości Chrystusa, ci, którzy wierzą w reinkarnację, nie dostrzegają Zbawiciela w Jego prawowitej pozycji Króla królów i Pana panów – jedynym imieniu, które zostało nadane, abyśmy mogli być zbawieni. (Zob. D&C 18:23.) Chociaż reinkarnacja jest interesującą teorią, która może mieć kilka podobieństw z ewangelią, zaprzecza ona absolutnej centralności Zadośćuczynienia i musi zostać odrzucona jako fałszywa.