HMS Challenger

The Voyage of HMS Challenger

Lang voordat er gekabelde observatoria werden gebouwd om de oceaan te verkennen, begon de HMS Challenger aan ’s werelds eerste wereldwijde oceanografische expeditie. De expeditie werd gesponsord door de Royal Society of London, in samenwerking met de Universiteit van Edinburgh, en had als expliciet doel een beter inzicht te krijgen in de oceaan en het leven dat er voorkomt. Een andere motivatie was de groeiende belangstelling voor het leggen van kabels tussen continenten, waarvoor een beter begrip van de oceaanbodem nodig was. (1) Aangespoord door deze twee belangen, zette de HMS Challenger koers en verzamelde een schat aan wetenschappelijke gegevens over de oceaan van de aarde.

De HMS Challenger, oorspronkelijk een Brits marineschip, was speciaal uitgerust voor oceaanverkenning. De aanwezigheid van zowel stoomschoorstenen als masten op de 200 voet lange Challenger is een visueel bewijs van de voortdurende inspanningen van de Britse marine om haar schepen tijdens de 19e eeuw van zeil- naar stoomkracht te upgraden. De Challenger zelf werd aangeduid als een “steam-assisted” korvet en was oorspronkelijk ontworpen als oorlogsschip. Ten behoeve van de expeditie onderging de Challenger echter een volledige opknapbeurt, waarbij op twee na alle kanonnen werden verwijderd en huisvesting, verschillende laboratoria en opslagruimte werden gebouwd voor materiaal dat door de naturalisten op het schip was verzameld. (2)

De Challenger vertrok op 21 december 1872 vanuit Portsmouth, Engeland, met een bezetting van 243 officieren, wetenschappers en bemanningsleden. De reis zou vier jaar duren en de aardbol omzeilen, en gegevens verzamelen op 362 verschillende locaties. De route liep van Engeland naar het zuiden, rond Kaap de Goede Hoop, door de Indische Oceaan langs Australië en de Stille Oceaan, rond Kaap Hoorn en terug naar Engeland. (1)

Hoewel de reis ongetwijfeld slopend was, waren de verzamelde gegevens van onschatbare waarde en vulden ze een rapport van 29.500 pagina’s dat 23 jaar in beslag nam om volledig te compileren. Een groot deel van de gegevens waren schriftelijke beschrijvingen van het dierenleven dat men op de reis aantrof, die vervolgens door wetenschappers in Europa moesten worden geïnterpreteerd. (3) (1) Onder de medewerkers aan het rapport was Ernst Haeckel, een zoöloog die bekend stond om zijn prachtige illustraties van het natuurlijke leven.

De ontdekkingen van de Challenger Expeditie droegen niet alleen bij tot ons begrip van de oceanen, ze dienden ook om enkele van Darwin’s postulaties over evolutie te verifiëren en om de publieke belangstelling voor het leven in de oceanen aan te wakkeren. De erfenis van Challenger leeft vandaag voort in de vorm van oceanografische schepen, platforms en infrastructuur waarmee de verkenning van de oceanen wordt voortgezet.

Bronnen:

(1) Delaney, John. “Lezing 1: De Wereldwijde Oceaan & Menselijke Cultuur: Past Present and Future”
(2) The Voyage of H.M.S. Challenger 1873-1876. Narrative Vol. 1 First Part. Hoofdstuk 1. http://archimer.ifremer.fr/doc/1885/publication-4749.pdf
(3) “Toen en nu: De HMS Challenger Expeditie en de ‘Bergen van de Zee Expeditie’.” http://oceanexplorer.noaa.gov/explorations/03mountains/background/challenger/challenger.html